lewciomarciniak

Użytkownik
  • Zawartość

    10
  • Rejestracja

  • Ostatnio

Reputacja

0 Neutral

O lewciomarciniak

  • Ranga
    Początkujący

Contact Methods

  • Website URL
    Array

Profile Information

  • Location
    Array
  1. Komu przysługują wakacje kredytowe? W dniu 14 lipca Prezydent RP Andrzej Duda podpisał ustawę o finansowaniu społecznościowym dla przedsięwzięć gospodarczych i pomocy kredytobiorcom, wprowadzającą wakacje kredytowe. Wakacje kredytowe umożliwiają zawieszenie spłaty jednego kredytu hipotecznego udzielonego w polskiej walucie zawartej w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych łącznie przez 8 miesięcy: po 2 miesiące w trzecim i czwartym kwartale tego roku i po 1 miesiącu w każdym z czterech kwartałów przyszłego roku w następujących ramach czasowych: a) od 1 sierpnia 2022 r. do 30 września 2022 – maksymalnie dwie raty, b) od 1 października 2022 r. do 31 grudnia 2022 – maksymalnie dwie raty, c) od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 – jedna rata miesięczna w każdym kwartale. Od kiedy można składać wniosek? Trzeba pamiętać jednak, że okres kredytowania wydłuży się o liczbę miesięcy, w których skorzystało się z zawieszenia spłaty kredytu. Wakacje kredytowe wejdą w życie 29 lipca 2022 r. Osoba, która chce z nich skorzystać, będzie musiała złożyć wniosek elektronicznie lub w oddziale danego banku przed terminem spłaty raty kredytu. We wniosku ma się znaleźć m.in. informacja o wnioskowanym okresie lub okresach zawieszenia spłaty kredytu oraz oświadczenie, że wniosek dotyczy nieruchomości przeznaczonej na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Co szczególnie istotne, oświadczenie będzie składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Spłata kredytu ma zostać zawieszona na okres wskazany we wniosku z dniem doręczenia wniosku do banku. Bank będzie miał wprawdzie 21 dni od dnia doręczenia wniosku na jego potwierdzenie, ale jednocześnie wskazano w ustawie, jednakże brak potwierdzenia nie wpływa na rozpoczęcie zawieszenia spłaty kredytu.
  2. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż instytucja zasiedzenia jest sposobem nabycia własności związanym z upływem czasu[1]. Powodem tego jest długotrwała niezgodność pomiędzy rzeczywistym stanem posiadania a formalnym stanem własności nieruchomości. Osoba nie będąca właścicielem, a władająca rzeczywiście nieruchomością nazywana jest posiadaczem samoistnym. W orzecznictwie wskazuje się, że posiadacz samoistny to taki, którego „zakres faktycznego władania nieruchomością jest taki sam, jak właściciela i który znajduje się w położeniu pozwalającym na korzystanie z nieruchomości w taki sposób, jak może to czynić właściciel”[2]. Tym samym warto pokusić się o tezę, że instytucja zasiedzenia pełni funkcje korygującą wobec czego osoba właściciela i rodzaj nieruchomości nie mają wpływu na możliwość objęcia danej nieruchomości zasiedzeniem. W przypadku instytucji zasiedzenia warto także uwypuklić okoliczność, w jakiej samoistny posiadacz wchodzi w posiadanie nieruchomości, które nastąpić może w dobrej lub w złej wierze. Zdaniem Sądu Najwyższego „posiadaczem w dobrej wierze jest ten, kto władając rzeczą pozostaje w błędnym, ale usprawiedliwionym okolicznościami przeświadczeniu, że przysługuje mu określone prawo (np. własność, dzierżawa). W złej wierze jest natomiast ten, kto wie, że nie przysługuje mu określone prawo albo nie dowiedział się o tym przez niedbalstwo”[3]. Dlatego też ocena, czy wejście w posiadanie nastąpiło w dobrej lub złej wierze wymaga analizy całokształtu okoliczności poprzedzających i towarzyszących uzyskaniu posiadania. Powyższe przekłada się na to, że posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, działający w dobrej wierze, zaś posiadacz samoistny działający w złej wierze nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat trzydziestu. Nadto, szczególnego podkreślenia wymaga fakt, iż zasiedzieć nieruchomość ponad swój udział może także spadkobierca, który ujawni swą wolę posiadania dla siebie w sposób jawny i dostrzegalny dla otoczenia[4]. [1] M. Balwicka-Szczyrba, L. Jantowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. A. Sylwestrzak, Warszawa 2022, art. 172. [2] Wyrok SN z 19.12.2000 r., V CKN 164/00, LEX nr 52668. [3] Postanowienie SN z 10.02.2021 r., V CSKP 23/21, LEX nr 3158458. [4] J. Ciszewski, J. Bocianowska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. P. Nazaruk, LEX/el. 2022, art. 172.
  3. Nowelizacja przepisów prawa pracy jest wynikiem konieczności wprowadzenia do polskiego porządku prawnego przepisów unijnych zawartych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1152 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy w Unii Europejskiej oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1158 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym rodziców i opiekunów. Nowe przepisy zaczną obowiązywać jeszcze w tym roku, bowiem termin na wdrożenie zmian upływa odpowiednio 1 i 2 sierpnia 2022 r. 1. Zmiany w urlopach rodzicielskich. Celem tzw. dyrektywy rodzicielskiej jest zachęcenie kobiet i mężczyzn do podziału obowiązków opiekuńczych nad dzieckiem, dlatego też urlop będzie dłuższy i wyniesie 41 tygodni w przypadku urodzenia się jednego dziecka, zaś 43 tygodnie w przypadku ciąży mnogiej (obecnie urlop ten wynosi odpowiednio 32 i 34 tygodnie). Dodatkowo każde z rodziców będzie miało gwarancję 9 tygodni urlopu, których nie będzie można przenieść na drugiego rodzica. Urlop będzie można wykorzystać w pięciu częściach do zakończenia roku kalendarzowego, w którym dziecko skończy 6 rok życia. 2. Nowy urlop opiekuńczy. Do krajowego porządku prawnego wejdzie nowa instytucja w postaci urlopu opiekuńczego, polegająca na tym, iż pracownikowi, w roku kalendarzowym, przysługiwałoby pięć dni bezpłatnego urlopu, udzielanego na wniosek pracownikowi, który musi zapewnić dziecku lub innemu członkowi rodziny osobistą opiekę. Pracownikowi przysługiwałyby także dwa dodatkowe dni bądź 16 godzin urlopu związanego z działaniem siły wyższej, w pilnych sprawach rodzinnych spowodowanych chorobą lub wypadkiem. Wówczas pracownik zachowuje prawo do otrzymania połowy wynagrodzenia 3. Elastyczny czas pracy Zmiany Kodeksu pracy będą dotyczyły także art. 178 § 2 KP zgodnie, z którym nie można bez zgody pracownika zatrudnić go w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej, w systemie przerywanego czasu pracy oraz delegować poza stałe miejsce pracy, jeśli pracownik ten opiekuje się dzieckiem do 4 roku życia. Obecnie ograniczenie to będzie dotyczyć pracowników opiekujących się dziećmi do 8 roku życia. Pracownik będzie miał również prawo do elastycznej organizacji pracy, np. poprzez pracę zdalną czy indywidualny rozkład czasu pracy. W przypadku niewyrażenia zgody, pracodawca będzie musiał pisemnie poinformować pracownika o przyczynie odmowy albo o innym możliwym terminie zastosowania elastycznej organizacji pracy. 4. Ochrona stosunku pracy w przypadku zatrudnienia na umowę na czas określony. W wyniku nowelizacji pojawi się nowy istotny obowiązek po stronie pracodawcy, gdyż będzie on zobowiązany do podania przyczyny rozwiązania stosunku pracy nawet przy umowie terminowej, czego obecnie nie musi robić 5. Zmiany w umowach zawieranych na okres próbny. Nowelizacja zakłada doprecyzowanie ram czasowych, na jaki okres może zostać zawarta umowa na okres próbny, mianowicie 1 miesiąc – w przypadku zamiaru zawarcia umowy o pracę na czas określony krótszy niż 6 miesięcy; 2 miesiące – w przypadku zamiaru zawarcia umowy o pracę na czas określony wynoszący co najmniej 6 miesięcy i krótszy niż 12 miesięcy. Wyjątkowo będzie dopuszczalne zawarcie takiej umowy na okres 3 miesięcy, gdy jest to uzasadnione rodzajem pracy. Dotychczasowe przepisy określają, iż umowę na okres próbny zawiera się na okres nieprzekraczający trzech miesięcy. Trzeba także zwrócić uwagę na propozycję usunięcia możliwości zawarcia ponownej umowy na okres próbny z pracownikiem po upływie co najmniej 3 lat od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy o pracę, jeżeli pracownik ma być zatrudniony w celu wykonywania tego samego rodzaju pracy. 6. Obowiązek informacyjny pracodawcy Poszerzony zostanie katalog obowiązków informacyjnych pracodawcy, które trzeba będzie przekazać w terminie nie później niż 7 dni od dopuszczenia pracownika do pracy. Będzie on obejmował m.in. konieczność poinformowania o przysługujących przerwach w pracy, szkoleniach zapewnianych przez pracodawcę, sposobie rozwiązania umowy, odpoczynku dobowym i tygodniowym. Dodatkowo pracodawca będzie miał obowiązek poinformować o nazwie instytucji zabezpieczenia społecznego, do której wpływają składki na ubezpieczenia społeczne, oraz o ochronie związanej z zabezpieczeniem społecznym, zapewnianej przez pracodawcę, nie później niż 30 dni od dopuszczenia do pracy 7. Wniosek pracownika o zmianę umowy. Pracownik zatrudniony w firmie przez co najmniej sześć miesięcy zyska możliwość wystąpienia do pracodawcy z wnioskiem o zmianę rodzaju pracy lub umowy – na bezterminową – lub o zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy (nie dotyczy to zatrudnionych na okres próbny). Pracodawca będzie musiał uzasadnić ewentualną odmowę w ciągu miesiąca od wpłynięcia wniosku. Należy wskazać, że powyższe zmiany wprowadzają szereg nowych obowiązków formalnych, którym pracodawcy będą musieli sprostać w najbliższym czasie, zaś grzywną do 30 tys. zł będzie zagrożone m.in. naruszenie przepisów o elastycznej organizacji pracy rodziców, urlopie opiekuńczym oraz zwolnieniu od pracy z powodu działania siły wyższej.
  4. Upadłość konsumencka to postępowanie sądowe, którego celem jest oddłużenie konsumenta w stopniu częściowym lub całkowitym przy jednoczesnym zaspokojeniu wierzycieli z posiadanego przez niego majątku. Proces ten jest zarezerwowany dla konsumentów, a więc osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Z jego dobrodziejstw nie skorzystają osoby będące wspólnikami spółek jawnej i partnerskiej lub komandytariuszami w spółkach komandytowych i komandytowo – akcyjnych, którzy mogą tak jak przedsiębiorcy, ogłosić upadłość na zasadach ogólnych. Wedle ogólnej zasady prawa upadłościowego, upadłość ogłasza się wobec dłużnika, który stał się niewypłacalny, co oznacza, że utracił on zdolność do regulowania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w ich wykonywaniu przekracza 3 miesiące. Co istotne w odniesieniu do konsumenta, postępowanie może być prowadzone, gdy dłużnik ma tylko jednego wierzyciela. Wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej składa się do sądu upadłościowego, którym zawsze jest sąd rejonowy, wydział gospodarczy właściwy ze względu na miejsce pobytu dłużnika, a więc miejsce, w którym znajduje się jego główny ośrodek życiowy. Integralną częścią wniosku jest oświadczenie o prawdziwości danych w nim zawartych. Musi ono zostać podpisane przez dłużnika osobiście, nawet jeśli jest on reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W zakresie wskazania okoliczności uzasadniających złożenie wniosku to wystarczy ich uprawdopodobnienie, nie zaś ich udowodnienia. Ponadto dłużnik zobligowany jest do złożenia aktualnego i zupełnego wykazu majątku z szacunkową wyceną jego składników, co oznacza, że upadły powinien poczynić starania, aby wskazać wartość najbardziej zbliżoną do rzeczywistej. Wniosek trzeba także należycie opłacić. Opłata wynosi 30 zł. Postępowanie o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej kończy się wydaniem postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Następnie upadły ma obowiązek wskazać i wydać syndykowi cały swój majątek oraz dokumenty dotyczące jego działalności, majątku i rozliczeń. Wykonanie tegoż obowiązku jest bardzo istotne, bowiem w przeciwnym razie może to spowodować umorzenie postępowania.
  5. Kupując lokal mieszkalny od dewelopera, najczęściej decydujemy się na jego zakup jeszcze przed finalnym ukończeniem inwestycji, tak naprawdę nie wiedząc, w jakim standardzie i przy użyciu jakich materiałów budowlanych dojdzie do realizacji budowy naszego wymarzonego mieszkania. W związku z powyższym w celu skutecznej ochrony interesów nabywców lokali mieszkalnych ustawodawca wprowadził szczególny obowiązek względem dewelopera, który rozpoczyna sprzedaż. W tym zakresie deweloper musi sporządzić prospekt informacyjny dotyczący danego przedsięwzięcia deweloperskiego, co oznacza, że prospekt informacyjny ma na celu przede wszystkim dostarczenie osobie zainteresowanej nabyciem, podstawowych informacji, które umożliwią jej dokonanie właściwej oceny atrakcyjności oferty przedstawionej przez dewelopera. Problem, jaki może się pojawić po odbiorze kluczy, jest taki, że może się okazać, iż na przykład okna zamontowane w naszym lokalu są plastikowe, a miały być drewniane i co wtedy? – Czeka nas żmudny proces cywilny w postaci wykazania, iż deweloper w sposób nienależyty wykonał warunki umowy deweloperskiej, co może potrwać nawet kilka lat. Otóż nie! Wskazany problem rozwiązuje tzw. ustawa o ochronie nabywców lokali, która wprowadza odpowiedzialność karną za podanie nieprawdziwych lub zatajenie prawdziwych informacji, lub danych w prospekcie informacyjnym. Skupiając się na powyższym przykładzie, jeżeli w prospekcie informacyjnym zostało oznaczone, iż okna będą drewniane, a deweloper zamontował plastikowe, to w tym zakresie może on ponieść odpowiedzialność karną zagrożoną pozbawieniem wolności do lat 2. Ważne, że nabywca lokalu jako pokrzywdzony ma prawo żądać naprawienia szkody powstałej w wyniku popełnionego przez dewelopera przestępstwa, czym ułatwi sobie możliwość naprawienia szkody powstałej w wyniku niewłaściwego wykonania umowy w przedmiocie budowy M2.
  6. Ogłoszenie upadłości konsumenckiej wywołuje skutki zarówno w sferze majątkowej, jak i osobistej, w tym osoby współmałżonka, gdy upadły pozostaje w związku małżeńskim. W pierwszej kolejności w chwili ogłoszenia upadłości, osoba taka ma obowiązek wskazać i wydać syndykowi cały swój majątek oraz dokumenty dotyczące jego działalności. Wykonanie tego obowiązku jest bardzo istotne, bo w przeciwnym razie może dojść do umorzenia postępowania. Upadły zobowiązany jest również do udzielania syndykowi wszelkich informacji dotyczących swojego majątku. Po ogłoszeniu upadłości, której osoba dotyczy postępowanie, z reguły pozbawiona jest zarządu nad swoim majątkiem (nie dotyczy to m.in. mienia wyłączonego z egzekucji, wynagrodzenia za pracę w części niepodlegającej zajęciu) z wyjątkiem codziennego, normalnego funkcjonowania. Innymi słowy, upadły ma prawo zarządzać swoim majątkiem, aby zapewnić sobie środki i warunki do codziennego życia. Najdalej idącym skutkiem ogłoszenia upadłości jest to, że z dniem jej ogłoszenia, majątek upadłego staje się masą upadłości, która ma na celu zaspokojenie wierzycieli. W sferze majątkowej upadły traci uprawnienie do rozporządzania składnikami swojego majątku, nie przestając być ich właścicielem. Oznacza to, że czynności prawne dotyczące mienia wchodzącego w skład masy upadłości są nieważne.
  7. Prawo upadłościowe przewiduje możliwość zawarcia przez upadłego układu z wierzycielami. Najczęściej z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia, gdy upadły posiada znaczny majątek i nie chce go utracić w wyniku likwidacji masy upadłości. Musi on jednak posiadać możliwość odpowiednio wysokiego zaspokojenia roszczeń wierzycieli. Wniosek o zawarcie układu z wierzycielami może złożyć wyłącznie upadły, co oznacza, że zawarcie układu nie następuje z urzędu, jak również wierzyciele nie mogą złożyć takiego wniosku, chyba że postępowanie upadłościowe zostało zainicjowane przez wierzyciela. Wówczas każdy z nich może złożyć taki wniosek. Do przeprowadzenia takiej procedury niezbędne będzie zwołanie zgromadzenia wierzycieli. Decyzję w tym przedmiocie podejmuje sędzia – komisarz. Ponadto zwołanie zgromadzenia wierzycieli będzie możliwe, jeżeli wniosek zostanie złożony przez legitymowaną osobę, zostanie uprawdopodobnione, że w drodze układu zostaną osiągnięte cele postępowania oraz nie doszło do całkowitej likwidacji majątku upadłego. Nader istotne jest ustalenie, że w wyniku zawarcia układu wierzyciele zostaną zaspokojeni w wyższym stopniu niż w przypadku przeprowadzenia likwidacji masy upadłości i ustalenia planu spłaty. W związku z powyższym konieczne jest dokonanie oceny przez sędziego – komisarza stopnia zaspokojenia wierzycieli zarówno w przypadku podziału funduszów masy upadłości oraz planu spłaty wierzycieli. W celu lepszego uargumentowania swoich żądań upadły może także wraz z wnioskiem przedstawić stanowisko wierzycieli, którzy popierają takowy wniosek. Procedura zawarcia układu przeprowadzana jest na zgromadzeniu wierzycieli i podlega zatwierdzeniu na rozprawie. Po wykonaniu układu lub egzekucji wierzytelności objętych układem sąd wydaje postanowienie o wykonaniu układu. Stanowi ono podstawę do wykreślenia wpisów dotyczących układu w księgach wieczystych i rejestrach. Dłużnik odzyskuje także prawo do swobodnego zarządzania majątkiem i rozporządzania jego składnikami.
  8. Z istoty rzeczy wprowadzenie przepisów o restrukturyzacji dewelopera miało na celu zapewnienie ochrony prawnej osobom, które wpłaciły cenę za zakup lokalu mieszkalnego, a nie uzyskały jeszcze tytułu własności. Artykuł 352 Prawa restrukturyzacyjnego wprost wskazuje, iż: "Postępowanie określone w niniejszym dziale prowadzi się tak, aby doprowadzić do zaspokojenia nabywców w drodze przeniesienia na nich własności lokali, o ile racjonalne względy na to pozwolą." Powyższe założenie ustawa pozwala realizować według trzech zasadniczych scenariuszy, wybieranych w zależności od sytuacji w danej sprawie: 1) kontynuowania przedsięwzięcia deweloperskiego w ramach postępowania restrukturyzacyjnego, 2) przyjęcia przedsięwzięcia deweloperskiego i jego kontynuowania przez nowego inwestora, 3) likwidacja nieruchomości, na której prowadzone jest przedsięwzięcie deweloperskie i zaspokojenie nabywców na zasadach analogicznych do wierzycieli zabezpieczonych rzeczowo * O czym należy pamiętać - ważne w tym zakresie jest to, że nabywcy w liczbie stanowiącej co najmniej 20% liczby nabywców w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego prowadzonego przez dłużnika mogą zgłosić propozycje układowe w terminie trzydziestu dni od dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. Tym samym zgłoszenie propozycji układowej pozwoli nabywcą lokali wziąć czynny udział w restrukturyzacji deweloper, w sposób, który jest dla nich najkorzystniejszy, lecz mają na to zgłoszenie tylko trzydzieści dni od dnia otwarcia restrukturyzacji wobec dewelopera. W tym wypadku zapewne przyda Ci się pomoc. * Art. 349 PrRestr Zimmerman 2022, wyd. 7 [w:] LEGALIS
  9. Uproszczone postępowanie upadłościowe konsumenckie jest nowym rozwiązaniem, wprowadzonym w 2020 r. mającym na celu szybkie oddłużenie konsumenta, tak aby zapewnić mu sprawne działanie i szansę na nowy start. W tej procedurze aktywność sądu została ograniczona do minimum, a więc do podjęcia najważniejszych decyzji jak choćby ogłoszenie upadłości, ustalenie planu spłaty wierzycieli czy rozpatrywanie ewentualnych skarg na czynności syndyka. Samo postępowanie powinno trwać od 6 do 8 miesięcy. Warto dodać, że taka forma prowadzenia postępowania jest odpowiednia dla dłużnika, który posiada niewielki majątek lub brak jest znaczącego majątku pozwalającego na zaspokojenie wierzycieli w drodze jego sprzedaży i wykonania planu podziału bądź jego sytuacja prawna nie jest skomplikowana, więc nie przewiduje się powstania sporów dotyczących składu majątku dłużnika i wysokości istniejącego zadłużenia. W rezultacie, w tym postępowaniu nie powołuje się sędziego – komisarza, a całe postępowanie prowadzone jest przez syndyka przy minimalnej ingerencji sądu. Syndyk po likwidacji majątku dłużnika przygotowuje plan spłaty wierzycieli oraz ma możliwość samodzielnego wyboru sposobu likwidacji masy upadłości, co przyspiesza postępowanie. Warto jednak pamiętać, że mimo wielu korzyści, jakie płyną z ogłoszenia upadłości, nie wszystkie zobowiązania dłużnika podlegają umorzeniu. Umorzeniu nie podlegają: 1. zobowiązania alimentacyjne, 2. zobowiązania z tytułu rent i odszkodowań, 3. zobowiązania do zapłaty orzeczonych przez sąd kar grzywny, a także do wykonania obowiązku naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 4. zobowiązania do zapłaty nawiązki lub świadczenia pieniężnego orzeczonych przez sąd jako środek karny, lub środek związany z poddaniem sprawcy próbie, 5. zobowiązania, których upadły umyślnie nie ujawnił, jeżeli wierzyciel nie brał udziału w postępowaniu.
  10. W dobie dzisiejszych czasów, w szczególności po pandemii COVID – 19 wyznaczenie terminu pierwszego posiedzenia, czy rozprawy, może trwać kilka dobrych miesięcy. Przy takiej perspektywie co w sytuacji, gdzie okazuje się, że jesteśmy spadkobiercami, a spadkobierców jest kilku i trzeba podzielić się majątkiem. Co do zasady najpierw należałoby wnieść do Sądu wniosek o stwierdzenie nabycia spadku tzn. kto i z jakim udziałem dziedziczy po spadkodawcy. Następnie dopiero wydawałoby się, że możemy wnieść wniosek o dział spadku jako zainicjowanie kolejnej oddzielnej sprawy, na którą znów poczekamy kilka miesięcy. W konsekwencji mijają już lata, a majątek spadkowy (np. z uwagi na spór co do przedmiotów majątkowych) generuje tylko koszty. Niemniej jednak, w tym zakresie istnieje możliwość sprawnego przyspieszenia rozpatrzenia tych co do zasady dwóch odrębnych postępowań, gdyż przepisy procedury cywilnej pozwalają na połączenie postępowania w sprawie stwierdzania nabycia spadku ze sprawą o dział spadku, w tym także ze sprawą o zniesienie współwłasności. Warto pamiętać, iż wniosek o połączenie mogą zgłosić wspólnie wszystkie osoby zainteresowane bądź jedna z tych osób. Korzyścią takiego rozwiązania jest przede wszystkim wyznaczenie jednego sędziego do naszej sprawy, który w pierwszej kolejności wyda orzeczenie częściowe tj. postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, a następnie wobec ustalonego przez siebie kręgu spadkobierców dokona działu spadku. Tym samym, sprawy spadkowe mogą zostać załatwione znacznie szybciej niż w przypadku dwóch odrębnych postępowań.