Przeszukaj forum

Pokazywanie wyników dla tagów 'kancelaria mokotów'.

  • Szukaj wg tagów

    Wpisz tagi, oddzielając przecinkami.
  • Szukaj wg autora

Typ zawartości


Forum

  • Biznes
    • Pomysł na biznes
    • Ogólnie o biznesie
    • Portrety przedsiębiorców
    • Start-up
    • Aktualności
  • Moja firma
    • Zakładam firmę
    • Biznesplan
    • Reklama i Sprzedaż
    • Podatki i Prawo
    • ZUS
    • E-biznes
  • Kapitał
    • Fundusze UE
    • Kredyty
    • Leasing
    • Faktoring
    • Anioły biznesu / Venture Capital
    • Giełda / NewConnect
  • Ogłoszenia
    • Szukam inwestora, zainwestuję, kupię/sprzedam firmę
    • Szukam wspólnika
    • Praca
  • Na każdy temat
    • Misz Masz
    • Opinie i uwagi na temat MamBiznes.pl
    • Przywitaj się
  • Kosz

Szukaj wyników w...

Znajdź wyniki...


Data utworzenia

  • Rozpocznij

    Koniec


Ostatnia aktualizacja

  • Rozpocznij

    Koniec


Filtruj po ilości...

Data dołączenia

  • Rozpocznij

    Koniec


Grupa


 Regulamin


 


 


 


Website URL


Location

Znaleziono 5 wyników

  1. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż instytucja zasiedzenia jest sposobem nabycia własności związanym z upływem czasu[1]. Powodem tego jest długotrwała niezgodność pomiędzy rzeczywistym stanem posiadania a formalnym stanem własności nieruchomości. Osoba nie będąca właścicielem, a władająca rzeczywiście nieruchomością nazywana jest posiadaczem samoistnym. W orzecznictwie wskazuje się, że posiadacz samoistny to taki, którego „zakres faktycznego władania nieruchomością jest taki sam, jak właściciela i który znajduje się w położeniu pozwalającym na korzystanie z nieruchomości w taki sposób, jak może to czynić właściciel”[2]. Tym samym warto pokusić się o tezę, że instytucja zasiedzenia pełni funkcje korygującą wobec czego osoba właściciela i rodzaj nieruchomości nie mają wpływu na możliwość objęcia danej nieruchomości zasiedzeniem. W przypadku instytucji zasiedzenia warto także uwypuklić okoliczność, w jakiej samoistny posiadacz wchodzi w posiadanie nieruchomości, które nastąpić może w dobrej lub w złej wierze. Zdaniem Sądu Najwyższego „posiadaczem w dobrej wierze jest ten, kto władając rzeczą pozostaje w błędnym, ale usprawiedliwionym okolicznościami przeświadczeniu, że przysługuje mu określone prawo (np. własność, dzierżawa). W złej wierze jest natomiast ten, kto wie, że nie przysługuje mu określone prawo albo nie dowiedział się o tym przez niedbalstwo”[3]. Dlatego też ocena, czy wejście w posiadanie nastąpiło w dobrej lub złej wierze wymaga analizy całokształtu okoliczności poprzedzających i towarzyszących uzyskaniu posiadania. Powyższe przekłada się na to, że posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, działający w dobrej wierze, zaś posiadacz samoistny działający w złej wierze nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat trzydziestu. Nadto, szczególnego podkreślenia wymaga fakt, iż zasiedzieć nieruchomość ponad swój udział może także spadkobierca, który ujawni swą wolę posiadania dla siebie w sposób jawny i dostrzegalny dla otoczenia[4]. [1] M. Balwicka-Szczyrba, L. Jantowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. A. Sylwestrzak, Warszawa 2022, art. 172. [2] Wyrok SN z 19.12.2000 r., V CKN 164/00, LEX nr 52668. [3] Postanowienie SN z 10.02.2021 r., V CSKP 23/21, LEX nr 3158458. [4] J. Ciszewski, J. Bocianowska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. P. Nazaruk, LEX/el. 2022, art. 172.
  2. Kupując lokal mieszkalny od dewelopera, najczęściej decydujemy się na jego zakup jeszcze przed finalnym ukończeniem inwestycji, tak naprawdę nie wiedząc, w jakim standardzie i przy użyciu jakich materiałów budowlanych dojdzie do realizacji budowy naszego wymarzonego mieszkania. W związku z powyższym w celu skutecznej ochrony interesów nabywców lokali mieszkalnych ustawodawca wprowadził szczególny obowiązek względem dewelopera, który rozpoczyna sprzedaż. W tym zakresie deweloper musi sporządzić prospekt informacyjny dotyczący danego przedsięwzięcia deweloperskiego, co oznacza, że prospekt informacyjny ma na celu przede wszystkim dostarczenie osobie zainteresowanej nabyciem, podstawowych informacji, które umożliwią jej dokonanie właściwej oceny atrakcyjności oferty przedstawionej przez dewelopera. Problem, jaki może się pojawić po odbiorze kluczy, jest taki, że może się okazać, iż na przykład okna zamontowane w naszym lokalu są plastikowe, a miały być drewniane i co wtedy? – Czeka nas żmudny proces cywilny w postaci wykazania, iż deweloper w sposób nienależyty wykonał warunki umowy deweloperskiej, co może potrwać nawet kilka lat. Otóż nie! Wskazany problem rozwiązuje tzw. ustawa o ochronie nabywców lokali, która wprowadza odpowiedzialność karną za podanie nieprawdziwych lub zatajenie prawdziwych informacji, lub danych w prospekcie informacyjnym. Skupiając się na powyższym przykładzie, jeżeli w prospekcie informacyjnym zostało oznaczone, iż okna będą drewniane, a deweloper zamontował plastikowe, to w tym zakresie może on ponieść odpowiedzialność karną zagrożoną pozbawieniem wolności do lat 2. Ważne, że nabywca lokalu jako pokrzywdzony ma prawo żądać naprawienia szkody powstałej w wyniku popełnionego przez dewelopera przestępstwa, czym ułatwi sobie możliwość naprawienia szkody powstałej w wyniku niewłaściwego wykonania umowy w przedmiocie budowy M2.
  3. Ogłoszenie upadłości konsumenckiej wywołuje skutki zarówno w sferze majątkowej, jak i osobistej, w tym osoby współmałżonka, gdy upadły pozostaje w związku małżeńskim. W pierwszej kolejności w chwili ogłoszenia upadłości, osoba taka ma obowiązek wskazać i wydać syndykowi cały swój majątek oraz dokumenty dotyczące jego działalności. Wykonanie tego obowiązku jest bardzo istotne, bo w przeciwnym razie może dojść do umorzenia postępowania. Upadły zobowiązany jest również do udzielania syndykowi wszelkich informacji dotyczących swojego majątku. Po ogłoszeniu upadłości, której osoba dotyczy postępowanie, z reguły pozbawiona jest zarządu nad swoim majątkiem (nie dotyczy to m.in. mienia wyłączonego z egzekucji, wynagrodzenia za pracę w części niepodlegającej zajęciu) z wyjątkiem codziennego, normalnego funkcjonowania. Innymi słowy, upadły ma prawo zarządzać swoim majątkiem, aby zapewnić sobie środki i warunki do codziennego życia. Najdalej idącym skutkiem ogłoszenia upadłości jest to, że z dniem jej ogłoszenia, majątek upadłego staje się masą upadłości, która ma na celu zaspokojenie wierzycieli. W sferze majątkowej upadły traci uprawnienie do rozporządzania składnikami swojego majątku, nie przestając być ich właścicielem. Oznacza to, że czynności prawne dotyczące mienia wchodzącego w skład masy upadłości są nieważne.
  4. Prawo upadłościowe przewiduje możliwość zawarcia przez upadłego układu z wierzycielami. Najczęściej z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia, gdy upadły posiada znaczny majątek i nie chce go utracić w wyniku likwidacji masy upadłości. Musi on jednak posiadać możliwość odpowiednio wysokiego zaspokojenia roszczeń wierzycieli. Wniosek o zawarcie układu z wierzycielami może złożyć wyłącznie upadły, co oznacza, że zawarcie układu nie następuje z urzędu, jak również wierzyciele nie mogą złożyć takiego wniosku, chyba że postępowanie upadłościowe zostało zainicjowane przez wierzyciela. Wówczas każdy z nich może złożyć taki wniosek. Do przeprowadzenia takiej procedury niezbędne będzie zwołanie zgromadzenia wierzycieli. Decyzję w tym przedmiocie podejmuje sędzia – komisarz. Ponadto zwołanie zgromadzenia wierzycieli będzie możliwe, jeżeli wniosek zostanie złożony przez legitymowaną osobę, zostanie uprawdopodobnione, że w drodze układu zostaną osiągnięte cele postępowania oraz nie doszło do całkowitej likwidacji majątku upadłego. Nader istotne jest ustalenie, że w wyniku zawarcia układu wierzyciele zostaną zaspokojeni w wyższym stopniu niż w przypadku przeprowadzenia likwidacji masy upadłości i ustalenia planu spłaty. W związku z powyższym konieczne jest dokonanie oceny przez sędziego – komisarza stopnia zaspokojenia wierzycieli zarówno w przypadku podziału funduszów masy upadłości oraz planu spłaty wierzycieli. W celu lepszego uargumentowania swoich żądań upadły może także wraz z wnioskiem przedstawić stanowisko wierzycieli, którzy popierają takowy wniosek. Procedura zawarcia układu przeprowadzana jest na zgromadzeniu wierzycieli i podlega zatwierdzeniu na rozprawie. Po wykonaniu układu lub egzekucji wierzytelności objętych układem sąd wydaje postanowienie o wykonaniu układu. Stanowi ono podstawę do wykreślenia wpisów dotyczących układu w księgach wieczystych i rejestrach. Dłużnik odzyskuje także prawo do swobodnego zarządzania majątkiem i rozporządzania jego składnikami.
  5. Uproszczone postępowanie upadłościowe konsumenckie jest nowym rozwiązaniem, wprowadzonym w 2020 r. mającym na celu szybkie oddłużenie konsumenta, tak aby zapewnić mu sprawne działanie i szansę na nowy start. W tej procedurze aktywność sądu została ograniczona do minimum, a więc do podjęcia najważniejszych decyzji jak choćby ogłoszenie upadłości, ustalenie planu spłaty wierzycieli czy rozpatrywanie ewentualnych skarg na czynności syndyka. Samo postępowanie powinno trwać od 6 do 8 miesięcy. Warto dodać, że taka forma prowadzenia postępowania jest odpowiednia dla dłużnika, który posiada niewielki majątek lub brak jest znaczącego majątku pozwalającego na zaspokojenie wierzycieli w drodze jego sprzedaży i wykonania planu podziału bądź jego sytuacja prawna nie jest skomplikowana, więc nie przewiduje się powstania sporów dotyczących składu majątku dłużnika i wysokości istniejącego zadłużenia. W rezultacie, w tym postępowaniu nie powołuje się sędziego – komisarza, a całe postępowanie prowadzone jest przez syndyka przy minimalnej ingerencji sądu. Syndyk po likwidacji majątku dłużnika przygotowuje plan spłaty wierzycieli oraz ma możliwość samodzielnego wyboru sposobu likwidacji masy upadłości, co przyspiesza postępowanie. Warto jednak pamiętać, że mimo wielu korzyści, jakie płyną z ogłoszenia upadłości, nie wszystkie zobowiązania dłużnika podlegają umorzeniu. Umorzeniu nie podlegają: 1. zobowiązania alimentacyjne, 2. zobowiązania z tytułu rent i odszkodowań, 3. zobowiązania do zapłaty orzeczonych przez sąd kar grzywny, a także do wykonania obowiązku naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 4. zobowiązania do zapłaty nawiązki lub świadczenia pieniężnego orzeczonych przez sąd jako środek karny, lub środek związany z poddaniem sprawcy próbie, 5. zobowiązania, których upadły umyślnie nie ujawnił, jeżeli wierzyciel nie brał udziału w postępowaniu.